فراموشی

فراموشی

فراموشی به از دست دادن حافظه همچون حقایق، اطلاعات و تجربه ها اطلاق می شود. اگرچه فراموش کردن هویت در تلویزیون و سینما یک موضوع عادی محسوب می شود اما این موضوع نباید در زندگی عادی رخ دهد. افرادی که با فراموشی دست و پنجه نرم می کنند می دانند چه کسی هستند اما ممکن است در یادگیری اطلاعات جدید و تشکیل حافظه جدید مشکل داشته باشند. این شرایط ممکن است به خاطر آسیب وارد شده به نواحی از مغز که برای پردازش حافظه ضروری هستند رخ دهد. بر خلاف دوره های موقت از دست دادن حافظه، فراموشی می تواند دائمی باشد. درمان خاصی برای این شرایط وجود ندارد اما تکنیک های موجود برای بهبود حافظه و حمایت روانی می تواند به این افراد و خانواده هایشان کمک کند.

دو ویژگی اصلی فراموشی در بر گیرنده موارد زیر است:
• مشکل در یادگیری اطلاعات جدید بعد از بروز فراموشی
• مشکل در به خاطر آوردن رویدادهای گذشته و اطلاعاتی که قبلا برایشان آشنا بوده است.
بیشتر افرادی که با فراموشی دست و پنجه نرم می کنند در حافظه کوتاه مدت مشکل خواهند داشت و نمی توانند اطلاعات جدید را حفظ کنند. حافظه اخیر بیشتر از دست می رود . این در حالیست که تجربه های بسیار قدیمی و عمیق ممکن است حفظ گردد. برخی از افراد ممکن است تجربه های کودکی را به خاطر بیاورند یا نام دوستان گذشته خود را بدانند اما قادر نباشند نام دوستان فعلی خود را بگویند. از دست دادن حافظه ایزوله بر روی هوش، دانش عمومی، هوشیاری، دوره توجه، قضاون، شخصیت یا هویت افراد اثر نمی گذارد. افرادی که فراموشی دارند معمولا می توانند کلمات نوشته شده یا بیان شده را درک کنند و قادر هستند مهارت هایی همچون دوچرخه سواری یا پیانو زدن را یاد بگیرند. فراموشی با دمانس یکی نیست. دمانس اغلب در برگیرنده از دست دادن حافظه است اما می تواند سایر مشکلات شناختی که به کاهش عملکرد روزمره منجر می شود را نیز داشته باشد. الگوی فراموشی نشانه ی رایجی از اختلال شناختی خفیف است اما مشکل در حافظه یا سایر مشکلات شناختی در اختلال شناختی خفیف به اندازه دمانس شدید نیست.
نشانه ها و علائم دیگر:
بسته به علت فراموشی، سایر نشانه ها و علائم در برگیرنده موارد زیر خواهد بود:
• حافظه کاذب
• سردرگمی یا بی نظمی
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟
هر فردی که حافظه خود را بدون دلیل مشخص از دست داده، آسیبی به سرش وارد شده، دچار سردرگمی یا بی نظمی است باید با یک پزشک متخصص مشورت نماید. فردی که فراموشی دارد ممکن است نتواند موقعیت خود را شناسایی کند یا به دنبال درمان پزشکی باشد. اگر فردی را با نشانه های بیان شده می شناسید حتما به او کمک کنید.

عملکرد طبیعی حافظه در برگیرنده بخش های مختلفی از مغز است. هر بیماری یا اسیبی که بر روی مغز اثر بگذارد می تواند با حافظه نیز تداخل داشته باشد. فراموشی می تواند به خاطر آسیب به ساختار مغز باشد که سیستم کناره ای را تشکیل می دهد. این سیستم احساسات و حافظه را کنترل می کند. فراموشی که به خاطر اسیب یا صدمه وارد شده ایجاد می شود را فراموشی نورولوژیکی نیز می گویند. علل احتمالی این نوع فراموشی دربرگیرنده موارد زیر است:
• سکته
• التهاب مغز که به خاطر عفونت با ویروس یا مشکلات دیگر ایجاد می شود
• کمبود اکسیژن کافی در مغز به عنوان مصثال ناشی از حمله قلبی، مسمومیت با کربن مونوکسید
• استفاده بیش از حد و طولانی مدت از الکل که به کمبود تیامین منجر می شود
• تومور در نواحی از مغز که حافظه را کنترل می کند
• بیماری های تحلیل برنده مغز همچون آلزایمر و اشکال دیگر دمانس
• تشنج
• داروهای خاص همچون بنزودیازپین یا سایر داروهایی که به عنوان مسکن به کار می روند.
آسیب به سر که به صدمه و تکان مغزی منجر می شود نیز می تواند سردرگمی و مشکلات مرتبط با به خاطر سپاری اطلاعات جدید را به همراه داشته باشد. این موضوع بیشتر در مراحل اولیه ریکاوری دیده می شود. اسیب خفیف به سر نیز معمولا باعث فراموشی پایدار نمی شود اما اسیب های شدید می تواند فراموشی دائمی ایجاد کند. نوع دیگری از فراموشی به نام فراموشی تجزیه ای نیز ریشه در شوک یا ترومای عاطفی همچون قربانی یک جنایت بودن دارد. در این اختلال فرد ممکن است حافظه شخصی و اطلاعات مربوط به شرح حال خود را از دست بدهد.

خطر توسعه فراموشی در صورت وجود موارد زیر افزایش خواهد یافت:
• جراحی مغز، آسیب به سر یا ترومای سر
• سکته
• سوء مصرف الکل
• تشنج

ناحیه و شدت فراموشی متغیر است اما حتی فراموشی خفیف نیز ممکن است بر روی فعالیت های روزمره و کیفیت زندگی اثر بگذارد. این موضوع ممکن است بر روی کار یا فعالیت های روزمره تاثیر بگذارد. احتمال ریکاوری حافظه از دست رفته ممکن است وجود نداشته باشد. برخی از افرادی که مشکلات شدید حافظه دارند باید در موقعیتی زندگی کنند که افراد مراقبشان هستند.

از آنجایی که اسیب به مغز می تواند ریشه اصلی فراموشی باشد، باید آسیب به سر به حداقل برسد. به عنوان مثال:
• از مصرف بیش از حد الکل پرهیز کنید.
• زمانی که دوچرخه یا موتورسیکلت سواری می کنید حتما کلاه ایمنی داشته باشید.
• هر نوع عفونتی را به سرعت درمان کنید.
• اگر نشانه های سکته یا مشکلات مغزی را داشتید حتما به پزشک مراجعه کنید.

برای تشخیص این شرایط، پزشک ارزیابی کاملی را انجام می دهد تا بتواند علل احتمالی از دست رفتن حافظه همچون آلزایمر و سایر اشکال دمانس، افسردگی یا تومور مغزی را تشخیص دهد.
سابقه پزشکی:
ارزیابی بیمار با بررسی دقیق سابقه پزشکی آغاز می شود. از آنجایی که فرد مبتلا به فراموشی ممکن است نتواند اطلاعات کاملی فراهم آورد فردی از اعضای خانواده یا دوستان باید او را همراهی کنند. پزشک برای بررسی شرایط سوالاتی را از بیمار یا خانواده او می پرسد. این سوالات در برگیرنده موارد زیر است:
• نوع از دست دادن حافظه( اخیر یا طولانی مدت)
• زمانی که مشکلات حافظه آغاز شده و نحوه پیشرفت آم
• فاکتورهای محرک همچون اسیب به سر، سکته یا جراحی
• سابقه خانوادگی
• دارو و استفاده از الکل
• سایر نشانه ها علائم همچون سردرگمی، مشکل در زبان، تغییر شخصیت یا ناتوانی در مراقبت از خود
• سابقه تشنج، سردرد، افسردگی یا سرطان
بررسی جسمی:
بررسی جسمی در برگیرنده معاینه نورولوژیکی است تا رفلاکس، عملکرد حسی، تعادل و سایر جوانب مغز نیز مورد ارزیابی قرار گیرد.
تست شناختی:
پزشک حافظه طولانی مدت، حافظه اخیر، قضاوت و تفکر فرد را بررسی می کند. او می تواند دانش عمومی فرد را بسنجد و اطلاعات شخصی و رویدادهای گذشته را نیز بررسی کند. ارزیابی حافظه می تواند به تعیین گستردگی از دست دادن حافظه کمک کمد و بینشی در مورد کمک به بیمار ارائه نماید.
تست های تشخیصی:
پزشک ممکن است موارد زیر را تجویز کند:
• تست های تصویربرداری همچون MRI و سی تی اسکن برای بررسی اسیب یا ناهنجاری های مغزی
• ازمایش خون برای بررسی عفونت، کمبود موارد معدنی یا سایر مشکلات
• الکتروانسفالوگرام برای بررسی وجود فعالیت تشنج

درمان فراموشی بر روی تکنیک ها و استراتژی هایی تمرکز کرده است که می تواند مشکلات حافظه را بهبود ببخشد و هر نوع بیماری زمینه ای که به فراموشی منجر شده است را هدف قرار دهد.
کار درمانی:
فردی که فراموشی دارد می تواند با درمانگری که متخصص کار درمانی است کار کند تا اطلاعات جدیدی یاد بگیرد یا از حافظه دست نخورده خود به عنوان پایه دریافت اطلاعات جدید استفاده نماید. آموزش های مربوط به حافظه در برگیرنده استراتژی های مختلفی برای سازماندهی اطلاعات است تا به خاطر سپاری ان اسان تر باشد.
کمک فناوری:
بیشتر افرادی که با فراموشی دست و پنجه نرم می کنند استفاده از فناوریهای هوشمند همچون گوشی های هوشمند یا تبلت ها را مفید می دانند. با کمی تمرین و آموزش، حتی افرادی که فراموشی شدید دارند نیز می توانند از این دستگاه ها برای انجام کارهای روزمره خود بهره ببرند. به عنوان مثال می توان در گوشی های هوشمند از برنامه هایی برای یادآوری رویدادهای مهم یا مصرف داروها استفاده کرد.
دارو یا مکمل:
در حال حاضر دارویی برای درمان بیشتر انواع فراموشی وجود ندارد. فراموشی ایجاد شده توسط سندرم Wernicke-Korsakoff در برگیرنده کمبود تیامین است. درمان شامل جایگزینی این ویتامین و فراهم کردن مواد مغذی کافی است. اگرچه درمان می تواند از اسیب های بعدی جلوگیری کند اما بیشتر افراد نمی توانند تمامی حافظه خود را به دست آورند.
ممکن است روزی تحقیقات بتواند درمان های جدیدی برای از دست دادن حافظه ایجاد نماید. اما پیچیدگی فرایندهای مغزی استفاده از یک داروی واحد برای حل مشکلات حافظه را نامحتمل کرده است.
حمایت و مقابله:
زندگی کردن با این بیماری می تواند بسیار نا امید کننده باشد. افرادی که شکل شدیدتری از فراموشی را دارند ممکن است به حمایت نزدیک و کافی از طرف خانواده و دوستان نیاز داشته باشند. از پزشک بخواهید گروه های حمایتی را برایتان معرفی کند. اگر دلیل اصلی فراموشی مشخص شده است، می توان از اطلاعات موجود برای بهبود شرایط استفاده کرد.

ممکن است در ابتدا بخواهید از پزشک خانوادگی یا پزشک عمومی کمک بگیرید. با اینحال بعد از بررسی به متخصص مغز و اعصاب ارجاع داده خواهید شد. باید خود را برای ملاقات با پزشک آماده سازید. اطلاعاتی که به شما کمک می کند برای ملاقات با پزشک آماده باشید را در ادامه بیان خواهیم کرد.
چه کاری می توانید انجام دهید؟
• نشانه های غیر عادی که تجربه می کنید را بنویسید. این نشانه ها ممکن است نامرتبط به نظر برسد.
• اطلاعات شخصی کلیدی همچون استرس یا تغییرات بزرگ در زندگی را یادداشت کنید. از اعضای خانواده و دوستان خود کمک بگیرید.
• فهرستی از داروها، ویتامین ها و مکمل هایی که مصرف می کنید یادداشت نمایید.
• از اعضای خانواده یا دوست خود بخواهید شما را همراهی کند. حتی در بهترین شرایط نیز به خاطر سپاری تمامی اطلاعات بیان شده در یک ملاقات دشوار خواهد بود
• یک دفترچه یادداشت و یک خودکار همراه خود داشته باشید تا نکات را یادداشت نمایید.
• سوالاتی که باید از پزشک بپرسید را بنویسید.
آماده کردن فهرست سوالات می تواند به شما کمک کند بیشترین بهره را از ملاقات خود ببرید. برای فراموشی، می توانید سوالات زیر را از پزشک بپرسید:
• محتمل ترین علت نشانه های من چیست؟
• چه علل احتمالی دیگری ممکن است این نشانه ها را ایجاد کرده باشد؟
• به چه تستی نیاز دارم؟
• حافظه من بر می گردد؟
• چه درمان هایی برای من موجود است؟
• من مشکلات و بیماری دیگری نیز دارم. چگونه می توانم این شرایط را به همراه هم مدیریت کنم؟
• باید فعالیت هایی را محدود کنم؟
• بروشوری برای دریافت اطلاعات وجود دارد؟ چه سایت هایی را توصیه می کنید؟
چه انتظاری باید از پزشک داشته باشید؟
پزشک سوالات زیر را از شما خواهد پرسید:
• اولین بار چه زمانی متوجه از دست رفتن حافظه خود شدید؟
• نشانه های دیگری در آن زمان داشتید؟
• ترومایی همچون تصادف را تجربه کرده اید؟
• بیماری یا رویداد دیگری هست که از دست دادن حافظه را تحریک کرده باشد؟
• چیزی هست که به بهبود حافظه کمک کند؟
• موردی هست که باعث بدتر شدن شرایط شما گردد؟
• مشکلات حافظه پایدار بوده یا موقتی؟
• از دست دادن حافظه به صورت تدریجی رخ داده یا ناگهانی؟

گردآوری و ترجمه مطالب توسط دکتر علی اجودی و همکاران ایشان در گروه Salamati24

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/amnesia/symptoms-causes/syc-20353360

مطالب پیشنهادی

توسط: | دیدگاه ها: 0 | ۲۵ آبان ۱۳۹۶

برچسب ها: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

دیدگاه شما

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A