تاندون آشیل

پارگی تاندون آشیل

تاندون آشیل
زیر نویس تصویر: تاندون آشیل مانند یک طناب فیبری قوی است که عضلات پشت پا را به استخوان پاشنه متصل می کند. اگر تاندون آشیل بیش از حد کشیده شود دچار پارگی خواهد شد.

پارگی تاندون آشیل اسیبی است که پشت پا را تحت تاثیر خود قرار می دهد. این موضوع اکثرا در افرادی که تفریحات ورزشی انجام می دهند رخ می دهد اما ممکن است در هر فردی دیده شود. تاندون آشیل یک بند فیبری قوی است که عضلات پشت ساق پا را به استخوان پاشنه متصل می کند. اگر این تاندون ها را بیش از حد بکشید ممکن است به طور کامل یا جزئی پاره شود. اگر تاندون آشیل پاره شود صدایی را می شنوید که به دنبال آن درد بسیار شدید و تیزی در پشت مچ پا و پا احساس می شود و می تواند توانایی شما برای راه رفتن صحیح را تحت تاثیر قرار دهد. اغلب جراحی برای ترمیم پارگی انجام می شود. اما در بیشتر افراد درمان های غیر جراحی نیز می تواند کارساز و موثر باشد.

اگرچه ممکن است پارگی تاندون آشیل هیچ نشانه ها یا علامتی نداشته باشد اما بیشتر افراد نشانه های زیر را تجربه می کنند:
• احساس اینکه ساق پا ضربه خورده است.
• درد که احتمالا شدید و حاد است. تورم نزدیک پاشنه پا
• ناتوانی برای خم کردن پا به سمت پایین یا بلند کردن پای آسیب دیده به هنگام راه رفتن
• ناتوانی در ایستادن بر روی انگشتان پای آسیب دیده
• شنیدن صدا به هنگام رخ دادن آسیب
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟
اگر صدایی را در پاشنه خود شنیدید به خصوص اگر نتوانستید بعد از آن به درستی راه بروید باید هرچه سریع تر به پزشک مراجعه نمایید.

پارگی تاندون آشیل معمولا در نقطه ای رخ می دهد که این تاندون ها در داخل ۲ و یک دوم اینچی( حدود ۶ سانتی متر) از نقطه ای که به استخوان پاشنه متصل می شود قرار می گیرد. این نقطه بیش از هر نقطه دیگری مستعد پارگی است زیرا جریان خون به آن ضعیف است و می تواند توانایی پاشنه را کمتر نماید. معمولا پارگی به خاطر افزایش ناگهانی فشار بر روی تاندون های آشیل رخ می دهد. نمونه های رایج در برگیرنده موارد زیر است:
• افزایش شدت ورزش های انجام شده به خصوص ورزش هایی که نیازمند پرش است.
• افتادن از بلندی
• رفتن به داخل یک گودال

فاکتورهایی که می تواند خطر پارگی این تاندون ها را افزایش دهد به شرح زیر است:
• سن: بیشتر افراد در سنین ۳۰ الی ۴۰ سالگی دچار پارگی این تاندون می شوند
• جنسیت: پارگی تاندون آشیل ۵ برابر در مردان بیشتر از زنان است.
• ورزش های تفریحی: این پارگی بیشتر در طول ورزش هایی که در برگیرنده دویدن، پریدن، شروع ناگهانی ( همچون فوتبال؛ بکستبال و تنیس) هستند دیده می شود
• تزریق استروئید: پزشک در برخی از موارد استروئید را به مفصل مچ پا تزریق می کند تا درد و التهاب را کاهش دهد. با اینحال چنین دارویی می تواند تاندون های نزدیک آن را تضعیف کند و باعث پارگی آن ها شود.
• آنتی بیوتیک های خاص: برخی از آنتی بیوتیک ها همچون سیپروفلوکساسین یا لووفلوکساسین می تواند خطر پارگی تاندون ها را افزایش دهد.
• چاقی: اضافه وزن، فشار بیشتری بر روی تاندون ها وارد می کند.

تمرینات کشش ساق پا:
برای کاهش خطر ابتلا به پارگی تاندون های آشیل می توانید نکات زیر را مدنظر داشته باشید:
• عضلات ساق پا را بکشید و تقویت کنید:ساق پای خود را بکشید تا زمانی که کشش قابل توجهی را احساس نمایید اما دچار درد نشوید. در طول کشش نپرید. تمرینات تقویت کننده عضلات ساق پا می تواند به عضلات و تاندون ها کمک کندفشار بیشتری جذب نمایند و از آسیب جلوگیری کنند.
• تمرینات ورزشی خود را تغییر دهید: به جای تمرینات شدیدی همچون دویدن، از تمرینات ورزشی با تاثیر کم همچون پیاده روی، دوچرخه سوای و شنا استفاده کنید. از انجام تمریناتی که فشار زیادی بر روی تاندون آشیل وارد می کنند خودداری کنید.
• سطوح دویدن را به دقت انتخاب کنید: دویدن بر روی سطوح سفت یا لغزنده را کمتر کنید یا از آن اجتناب نمایید. در آب و هوای سرد لباس مناسبی بپوشید و از کفش های مناسب استفاده نمایید.
• شدت تمرینات ورزشی خود را به آرامی افزایش دهید: آسیب به تاندون اشیل عمدتا بعد از افزایش سریع و ناگهانی در شدت تمرینات ایجاد می شود. مسافت، طول و تکرار این تمریتان را هر هفته ۱۰ درصد افزایش دهید.

در طول معاینه فیزیکی، پزشک پا را بررسی می کند تا وجود تورم و حساس بودن به لمس را شناسایی نماید. او می تواند در صورت پاره شدن کامل تاندون ها خلایی را احساس کند. پزشک ممکن است از شما بخواهد بر روی صندلی زانو بزنید یا بر روی شکم بخوابید در حالیکه پایتان در انتهای میز معاینه آویزان است. همچنین او می تواند عضلات ساق پا را فشار دهد تا بفهد پایتان به صورت خودکار خم می شود یا نه. اگر چنین اتفاقی نیافتاد به احتمال زیاد پارگی تاندون آشیل دارید.
اگر پزشک در مورد وسعت و اندازه آسیب به تاندون آشیل شک داشته باشد می تواند سونوگرافی یا MRI را تجویز کند. این فرآیندهای بدون درد، تصاویری را از بافت های بدن ایجاد می کنند.

درمان پارگی تاندون آشیل اغلب به سن، سطح فعالیت و شدت آسیب بستگی خواهد داشت. به طور کلی، افراد جوان تر و فعال تر، جراحی برای ترمیم پارگی کامل تاندون ها استفاده می شود. این در حالیست که برای افراد مسن تر معمولا درمان های غیر جراحی انتخاب می شود. مطالعات اخیر نشان داده اند که مدیریت جراحی و غیر جراحی اثر یکسانی دارند.
درمان های غیر جراحی:
این رویکرد معمولا در برگیرنده موارد زیر است:
• استراحت دادن به تاندون ها به کمک عصا
• اعمال یخ به ناحیه مورد نظر
• استفاده از مسکن های بدون نسخه
• جلوگیری از حرکت مچ پا برای چند هفته اول
درمان های غیر جراحی تلاش می کنند خطرات مرتبط با جراحی همچون عفونت را کاهش دهند.
با اینحال، رویکرد غیر جراحی نیز می تواند خطر پارگی مجدد را افزایش دهد و طول دوره ریکاوری را بیشتر نماید هر چند مطالعات اخیر نتایج مطلوبی را در افرادی که از این رویکرد استفاده کرده اند نشان می دهد (به شرطی که توانبخشی را در مراحل اولیه آغاز کنند)

این فرآیند به طور کلی در برگیرنده ایجاد برش در پشت پاو بخیه زدن تاندون های پاره شده به همدیگر است. بسته به شرایط بافت های پاره شده، ترمیم ممکن است به کمک سایر تاندون ها انجام شود. عوارض این روش می تواند عفونت و آسیب به اعصاب باشد. فرآیندهایی که کمتر تهاجمی هستند می توانند نرخ عفونت را کاهش دهند.

بعد از هر درمانی، تمرینات فیزیکی درمانی برای تقویت عضلات پا و تاندون آشیل تجویز می شود. بیشتر افراد می توانند در عرض ۴ الی ۶ ماه به سطح فعالیت قبلی خود بازگردند. بعد از این مدت زمان، ادامه آموزش های تقویت و پایداری ضروری است. نوعی توانبخشی که با عنوان توانبخشی عملکردی شناخته شده است بر روی هماهنگی بخش های بدن و نحوه حرکت آن ها تمرکز دارد. هدف از انجام این موارد بازگرداندن فرد به سطح فعالیت قبلی است. یکی از مطالعات مروری نشان می دهد اگر فرد به توانبخشی عملکردی دسترسی داشته باشد، می تواند از رویکرد غیر جراحی به اندازه رویکرد جراحی سود ببرد.البته مطالعات بیشتری نیاز است.
توانبخشی بعد از درمان جراحی و غیر جراحی باید در همان مراحل اولیه آغاز شود.

تاندون آشیل

افرادی که پارگی تاندون آشیل دارند باید هرچه سریع تر به پزشک یا بیمارستان مراجعه کنند. می توانید با پزشکی که متخصص این حوزه است مشورت کنید.
چه کاری می توانیم انجام دهیم؟
لیستی از موارد زیر بنویسید:
• توضیحات جزئی و دقیق از نشانه ها و زمانی که آسیب رخ داده است
• اطلاعاتی در مورد مشکلات پزشکی قبلی
• تمامی داروها و مکمل هایی که مصرف می کنید
• سوالاتی که باید از پزشک بپرسید.
چه انتظاری باید از پزشک داشته باشیم؟
پزشک ممکن است سوالات زیر را از شما بپرسد:
• این آسیب چگونه رخ داده است؟
• صدایی را به هنگام رخ دادن آسیب شنیده اید
• می توانید روی آن پای خود بایستید؟

گردآوری و ترجمه مطالب توسط دکتر علی اجودی و همکاران ایشان در گروه Salamati24

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/achilles-tendon-rupture/symptoms-causes/syc-20353234

مطالب پیشنهادی

توسط: | دیدگاه ها: 0 | ۲۴ مهر ۱۳۹۶

برچسب ها: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

دیدگاه شما

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A