اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی کودکان

اسکیزوفرنی کودکان اختلال ذهنی غیر شایع اما حاد در کودکان است. این بیماری در برگیرنده طیفی از مشکلات در تفکر (شناختی)، رفتار یا احساس است. اسکیزوفرنی ممکن است در برخی از موارد به توهم، تفکر مختل شده و رفتاری منجر شود که توانایی کودک برای عملکرد درست را تحت تاثیر خود قرار می دهد. اسکیزوفرنی کودکان همانند اسکیزوفرنی در بزرگسالان است اما در اوایل زندگی رخ می دهد و تاثیر عمیق تری بر روی رفتار و توسعه کودک می گذارد. در این شرایط چالش های خاصی برای درمان، آموزش و توسعه احساسی و اجتماعی ایجاد می شود. اسکیزوفرنی شرایط مزمنی است که نیاز به درمان طولانی دارد. شناسایی و شروع درمان برای اسکیزوفرنی کودکان در مراحل اولیه می تواند نتایج طولانی مدت را تا حد قابل توجهی بهبود ببخشد.

اسکیزوفرنی در برگیرنده طیفی از مشکلات در تفکر، رفتار و احساس است. نشانه ها و علائم ممکن است در هر فردی متغیر باشد اما معمولا در برگیرنده توهم، صحبت کردن نامنظم و سازمان دهی نشده و ناتوانی در عملکرد درست و مناسب است. این تاثیرات می تواند ناتوان کننده باشد.
نشانه های این اختلال عموما در اواسط یا اواخر ۲۰ سالگی آغاز می شود. معمولا تشخیص اسکیزوفرنی در کودکان شایع نیست. اسکیزوفرنی که در کودکان شناسایی می شود معمولا قبل از ۱۸ سالگی رخ می دهد. شیوع اولیه این بیماری ممکن است در کودکان کمتر از ۱۳ سال نیز دیده شود که شرایط نادری است. نشانه ها بر اساس نوع و شدت بیماری در طول زمان متغیر است و معمولا دوره های عود و بهبود در آن دیده می شود. برخی از نشانه ها نیز هستند که ممکن است همیشه وجود داشته باشند. تشخیص این بیماری در فاز اولیه ممکن است کمی دشوار باشد.
نشانه ها و علائم اولیه:
نشانه های اولیه اسکیزوفرنی کودکان ممکن است در برگیرنده مشکلات توسعه ای همچون موارد زیر باشد:
• تاخیر در گفتار
• چهار دست و پا رفتن غیر معمول یا دیر
• تاخیر در راه رفتن
• سایر رفتارهای حرکتی غیر عادی
برخی از این علائم و نشانه ها در کودکانی که اختلال توسعه ای فراگیر همچون اوتیسم دارند نیز شایع است. به همین خاطر شناسایی و تشخیص چنین شرایطی به یک پزشک متخصص نیاز دارد.
نشانه ها در نوجوانان:
نشانه های اسکیزوفرنی در نوجوانان شبیه به نشانه های بزرگسالان است اما شرایط آن ها ممکن است تشخیص بیماری را در این گروه سنی دشوار سازد. برخی از نشانه های اولیه اسکیزوفرنی در نوجوانان دیگر نیز دیده می شود. برخی از این نشانه ها عبارتند از :
• ترک دوستان و اعضای خانواده
• افت عملکرد تحصیلی در مدرسه
• مشکل در خواب
• تحریک پذیری یا افسردگی
• کمبود انگیزه
• رفتارهای غیر عادی
• استفاده از مواد مخدر
در مقایسه با نشانه های اسکیزوفرنی در بزرگسالان، نوجوانان ممکن است:
• کمتر دچار توهم شوند
• تمایل بیشتری به تخیل های بصری داشته باشند.
نشانه ها و علائم بعدی:
زمانی که کودک مبتلا به اسکیزوفرنی بزرگ می شود، نشانه ها و علائم بیشتری از این اختلال را نشان می دهد. برخی از نشانه ها و علائم موجود عبارت است از :
• پندار بیهوده: این ها اعتقادات نادرستی هستند که بر اساس واقعیت نمی باشند. به عنوان مثال ممکن است فرد فکر کند که قرار است آسیبی به او وارد شود یا اینکه فردی عاشق او شده است. پندار بیهوده در بیشتر افرادی که با اسکیزوفرنی دست و پنجه نرم می کنند دیده می شود.
• توهم: این گزینه معمولا در برگیرنده شنیدن یا دیدن چیزهایی است که اصلا وجود ندارد. برای افرادی که مبتلا به اسکیزوفرنی هستند، توهم نیروی کاملی دارد و بر روی تجارب نرمال و طبیعی فرد تاثیر می گذارد. توهم در همه حس ها دیده می شود اما شنیدن صدا یکی از شایع ترین نوع توهم محسوب می شود.
• تفکر در هم ریخته و نامنظم: تفکر در هم ریخته از گفتار به هم ریخته استنباط می شود. ارتباطات موثر ممکن است در این افراد دچار اختلال شود. پاسخ گفتن به سوالات ممکن است به صورت جزئی یا کاملا غیر مرتبط صورت گیرد. در موارد نادر، صحبت کردن ممکن است در برگیرنده قرار دادن واژه های بی معنی باشد که قابل درک نیست.
• رفتارهای حرکتی غیر عادی یا کاملا به هم ریخته و نامنظم: این گزینه ممکن است به شیوه های متعددی بروز کند. در این شرایط رفتار بر روی هدف تمرکز ندارد و همین امر موجب می شود انجام دادن وظایف دشوار باشد. رفتار این افراد می تواند در برگیرنده مقاومت به دستورالعمل ها، موقعیت بدنی نامناسب یا عجیب، عدم پاسخگویی کامل یا حرکات بی فایده و بیش از حد باشد
• نشانه های منفی: این گزینه به توانایی اندک یا نبود توانایی برای عملکرد درست اشاره دارد. به عنوان مثال فردی ممکن است بهداشت شخصی را نادیده بگیرد یا تماس چشمی با سایر افراد نداشته باشد و حالات صورت را تغییر ندهد. همچنین فرد ممکن است نتواند به درستی در فعالیت های موردنظر شرکت کند. مثلا تمایلی به فعالیت های روزمره نداشته باشد، از جامعه دور شود یا توانایی تجربه لذت و خوشی را نداشته باشد.
تفسیر نشانه ها ممکن است دشوار باشد:
زمانی که اسکیزوفرنی کودکان در همان مراحل اولیه زندگی آغاز می شود، نشانه ها ممکن است به تدریج ایجاد شود. نشانه ها و علائم اولیه ممکن است بسیار مبهم باشد. همین امر باعث می شود شناسایی بیماری دشوار باشد. با گذشت زمان، نشانه ها نیز حادتر و قابل توجه تر می شوند. به تدریج، کودک ممکن است نشانه های روانی همچون توهم، پندار بیهوده و مشکل در سازماندهی افکار را بروز دهد. از آنجایی که افکار بسیار در هم ریخته و نامنظم می شود و فرد از واقعیت جدا می شود، بستری شدن در بیمارستان و درمان با داروهای موجود نیاز خواهد بود.

معمولا نحوه مدیریت و دانستن روش های مدیریت تغییر رفتارهای مبهم در کودکان دشوار است. شما نیز همانند هر والد دیگری از این می ترسید که برچسب بیمار روانی بر روی فرزندتان زده شود. معلم یا سایر کارمندان مدرسه ممکن است تغییر در رفتار کودک را به شما هشدار دهند. اگر کودک شما شرایط زیر را داشت حتما با پزشک تماس بگیرید:
• نسبت به سایر کودکان تاخیر در توسعه را داشت.
• انتظارات روزانه همچون حمام رفتن یا شانه کردن مو را متوقف کرد
• دوست نداشت با سایر افراد جامعه ارتباط برقرار کند.
• افت تحصیلی داشت
• عادت های خوردن غیر عادی و عجیب داشت
• بیش از حد به دیگران مشکوک بود
• کمبود احساسات داشت یا نسبت به موقعیت ها احساس نامناسبی از خود بروز می داد
• ایده و ترس غیر عادی داشت
• رویا یا برنامه های تلویزیونی را با واقعیت اشتباه گرفته بود.
• ایده ها، رفتار یا گفتار عجیب و غیر عادی داشت
• رفتار خشونت آمیز با دیگران داشت.
این نشانه ها و علائم معمول الزاما به معنای وجود اسکیزوفرنی در کودک نیست. این موارد می تواند نشان دهنده یک فاز، یک بیماری ذهنی دیگر همچون افسردگی یا اضطراب یا سایر شرایط پزشکی باشد. اگر چنین نشانه هایی را در کودک خود مشاهده کردید خیلی سریع به پزشک مراجعه کنید.

افکار و رفتارهای مرتبط با خودکشی در میان افرادی که با اسکیزوفرنی دست و پنجه نرم می کنند شایع است. اگر نوجوان یا کودکی دارید که در معرض خطر خودکشی قرار دارد یا قبلا برای اینکار تلاش کرده است، اطمینان حاصل کنید که همیشه در کنارش هستید. با اورژانس تماس بگیرید. اگر فکر می کنید می توانید خودتان از پس این موضوع بر بیایید، کودک یا نوجوان خود را به نزدیک ترین بیمارستان محل زندگی خود ببرید.

هنوز معلوم نیست چه چیزی باعث ابتلای کودکان به این شرایط می شود اما متخصصان بر این باورند که اسکیزوفرنی کودکان به همان شیوه ای که اسکیزوفرنی بزرگسالان توسعه پیدا می کند، رخ می دهد. محققان بیان می کنند که ترکیبی از فاکتورهای مختلف همچون ژنتیک، شیمی مغز و محیط زیست در توسعه چنین اختلالی نقش دارد. هنوز معلوم نیست چرا اسکیزوفرنی در اوایل زندگی آغاز می شود. مشکل در شیمی مغز همچون مشکلاتی که در انتقال دهنده های عصبی به وجود می آید ممکن است در بروز اسکیزوفرنی نقش داشته باشد. مطالعات عصب ها تفاوت هایی را در ساختار مغز این افراد با سایر افراد سالم نشان داده است. با اینکه هنوز محققان در مورد اهمیت این تغییرات مطمئن نیستند اما بیان می کنند که اسکیزوفرنی یک بیماری مغزی است.

اگرچه هنوز علت دقیق و اصلی اسکیزوفرنی مشخص نیست اما فاکتورهای خاص می تواند خطر توسعه یا آغاز این بیماری را افزایش دهد. این فاکتورها عبارتند از :
• داشتن سابقه خانوادگی از اسکیزوفرنی
• افزایش فعالیت سیستم ایمنی همچون التهاب یا بیماری خودایمنی
• داشتن پدری با سن بالاتر
• مشکل در دوران بارداری یا زایمان همچون سوءتغذیه یا قرار گرفتن در معرض سموم یا ویروس هایی که می تواند بر روی توسعه مغز اثر بگذارد.
• مصرف داروهایی که می تواند بر روی ذهن اثر بگذارد.

اگر اسکیزوفرنی در کودکان درمان نشده رها شود می تواند مشکلات حاد احساسی، رفتاری و سلامتی را در پی داشته باشد. این عوارض که با اسکیزوفرنی مرتبط است شامل موارد زیر خواهد بود:
• خودکشی، افکار خودکشی یا تلاش برای کشتن خود
• اسیب به خود
• اختلالات اضطراب، اختلال هراس و اختلال وسواس فکری
افسردگی
• سوء مصرف الکل یا سایر مواد همچون تنباکو
• درگیری با خانواده
• ناتوانی در ایجاد زندگی مستقل، رفتن به سر کار
• جدا شدن از جامعه
• مشکلات پزشکی و سلامتی
• قربانی شدن
• مشکلات مالی و حقوقی، بی خانمان شدن
• رفتارهای خشونت آمیز( اگرچه زیاد رایج نیست)

شناسایی و درمان زودهنگام می تواند به تحت کنترل نگه داشتن نشانه ها قبل از اینکه عوارض آن توسعه پیدا کند کمک نماید. درمان اولیه برای کمک به محدود کردن دوره های عود نیز مفید است. درمان مداوم و منظم می تواند نتایج طولانی مدت این بیماری را در کودک بهبود ببخشد.

تشخیص اسکیزوفرنی کودکان در برگیرنده بررسی سایر مشکلات روانی و تعیین این مورد است که نشانه ها به خاطر سوءمصرف مواد، دارو یا شرایط پزشکی دیگر رخ نداده است. فرایند تشخیص می تواند در برگیرنده مراحل زیر باشد:
• معاینه فیزیکی: اینکار می تواند به شناسایی سایر مشکلاتی که می تواند نشانه های مشابه ایجاد کند و بررسی عوارض مرتبط کمک کند
• تست و غربالگری: این موارد ممکن است در برگیرنده تست هایی باشد که به تمیز بیماری موجود با سایر شرایطی که به نشانه های مشابه دارند کمک کند. غربالگری برای الکل و مواد مخدر انجام می شود. پزشک ممکن است مطالعات تصویربرداری همچون MRI و سی تی اسکن را پیشنهاد کند.
• ارزیابی روانی: این مورد در برگیرنده بررسی ظاهر و رفتار، سوال پرسیدن در مورد افکار، الگوهای رفتاری و احساسی،احساس اسیب رساندن به خود یا دیگران، ارزیابی توانایی بیمار برای تفکر و عملکرد در سطح مناسب ، ارزیابی خلق وخو، اضطراب و سایر نشانه های روانی است. همچنین این گزینه در برگیرنده بررسی سابقه خانوادگی و شخصی نیز خواهد بود.
• تشخیص و شناسایی معیارهای موجود برای اسکیزوفرنی: پزشک یا روانشناس ممکن است از معیارهایی برای تشخیص این بیماری استفاده کند. معیارهای تشخیصی برای اسکیزوفرنی کودکان معمولا با اسکیزوفرنی بزرگسالان یکسان است.
فرایندهای چالشی:
مسیر شناسایی و تشخیص اسکیزوفرنی کودکان می تواند طولانی و در برخی از موارد چالش برانگیز باشد. این موضوع بدین خاطر است که سایر شرایط همچون افسردگی و اختلال دوقطبی نیز می توانند نشانه های مشابهی در فرد ایجاد کنند. پزشک رفتارها، درک، الگوهای تفکر کودک را برای شش ماه یا بیشتر از آن بررسی می کند. از آن جایی که الگوهای تفکر و رفتار و نشانه ها با گذشت زمان واضح تر می شوند، تشخیص اسکیزوفرنی در این بازه زمانی می تواند به خوبی انجام شود. در برخی از موارد پزشک ممکن است قبل از تشخیص رسمی این بیماری، درمان را آغاز نماید. این موضوع برای بهبود نشانه های مرتبط با خشونت یا آسیب به خود ضروری و مهم است. برخی از داروها می توانند این نوع رفتارها را محدود سازند و فرد را به حالت طبیعی بازگردانند.

همانطور که قبلا نیز بیان کردیم، اسکیزوفرنی کودکان نیازمند درمان طولانی مدت است حتی در طول دوره هایی که نشانه ها به نظر بهبود یافته باز هم فرد نیاز به درمان دارد. درمان چالش بزرگی برای کودکان مبتلا به اسکیزوفرنی محسوب می شود.
تیم درمانی:
درمان این بیماری معمولا توسط روانپزشک کودکان که در زمینه اسکیزوفرنی تخصص دارد آغاز می شود. تیم پزشکی ممکن است متشکل از افراد زیر باشد:
• روانپزشک،روانشناس
• پرستار
• مددکار اجتماعی
• اعضای خانواده
• داروساز
• مدیر برای هماهنگی کارها
گزینه های درمانی اصلی:
درمان اصلی برای اسکیزوفرنی کودکان در برگیرنده موارد زیر است:
• دارو
• روان درمانی
• آموزش مهارت های زندگی
• بستری شدن در بیمارستان
استفاده از دارو:
بیشتر داروهای ضد روان پریشی که در کودکان استفاده می شود با داروهایی که در بزرگسالان استفاده می شود یکسان است. این داروها اغلب در مدیریت نشانه هایی همچون توهم، پندار بیهوده، از دست دادن انگیزه و نبود احساسات موثر هستند.
به طور کلی هدف از درمان با داروهای ضد روان پریشی مدیریت موثر نشانه ها با کمترین دوز ممکن است. در طول زمان، پزشک ممکن است ترکیبی از داروها، داروهای متفاوت یا دوزهای متفاوتی را امتحان کند. بسته به نشانه های موجود، سایر داروها نیز می تواند به بهبود شرایط کمک کند. این داروها در برگیرنده داروهای ضد افسردگی یا ضد اضطراب است. بعد از آغاز دارو ممکن است چند هفته طول بکشد تا اثرات آن نمایان شود.
داروهای ضد روان پریشی نسل دوم:
داروهای نسل دوم و جدید بیشتر مورد توجه قرار می گیرند زیرا این داروها عوارض جانبی کمتری از داروهای قبلی دارند. با اینحال، چنین داروهایی می توانند به افزایش وزن، افزایش قند خون، کلسترول بالا و بیماری های قلبی منجر شوند. نمونه ای از داروهای ضد روان پریشی نسل دوم تایید شده توسط FDA در گروه سنی ۱۳ سال و بالاتر شامل موارد زیر است:
• آریپی پرازول
• اولان زاپین
• کوئتیاپین
• ریسپریدون
داروهای ضد روان پریشی نسل اول:
این داروها همانند داروهای ضد روان پریشی نسل دوم برای مدیریت توهم و پندار بیهوده موثر است. علاوه بر این چنین داروهایی عوارض جانبی مشابهی با داروهای نسل دوم دارند، ممکن است عوارض جانبی نورولوژیکی مکرر و قابل توجهی نیز داشته باشند. این موارد در برگیرنده توسعه اختلالات حرکتی است. به خاطر افزایش خطر عوارض جانبی داروهای نسل اول، این موارد اغلب برای استفاده در کودکان توصیه نمی شود مگر اینکه سایر روش های درمانی مفید واقع نگردد. نمونه هایی از داروهای ضد روان پریشی نسل اول را در ادامه مشاهده می کنید:
• کلرپرومازین برای کودکان ۱۳ سال و بالاتر
• هالوپریدول برای کودکان سه ساله و بالاتر
• پرفنازین برای کودکان ۱۲ ساله و بالاتر
داروهای نسل اول معمولا ارزان تر از داروهای نسل دوم هستند.

تمامی داروهای ضد روان پریشی عوارض جانبی و خطرات خود را دارند و برخی از آن ها ممکن است تهدید کننده زندگی افراد باشند. عوارض جانبی در کودکان و نوجوانان ممکن است با عوارضی که در بزرگسالان دیده می شود یکسان نباشد. کودکان به خصوص آن هایی که بسیار کم سن و سال هستند ممکن است ظرفیت درک یا برقراری ارتباط با مشکلات دارویی را نداشته باشند. در مورد عوارض جانبی داروهای مصرفی با پزشک کودک خود صحبت کنید. در مورد مشکلاتی که در کودک ایجاد می شود هوشیار باشید. اگر عوارضی را مشاهده کردید بلافاصله به پزشک اطلاع دهید. همچنین داروهای ضد روان پریشی ممکن است تداخل خطرناکی با سایر مواد داشته باشد. اگر کودک شما داروی دیگری مصرف می کند حتما این موضوع را به پزشک اطلاع دهید.

علاوه بر دارو، در برخی از موارد روان درمانی نیز می تواند به مدیریت نشانه ها و مقابله با اختلال موجود به شما کمک کند. روان درمانی ممکن است در برگیرنده موارد زیر باشد:
• فرد درمانی: روان درمانی همچون درمان شناختی رفتاری با متخصص ماهر می تواند به کودک کمک کند روش هایی را برای مبارزه با استرس و چالش های روزمره که اسکیزوفرنی به همراه دارد بیاموزد. چنین درمانی می تواند به کاهش نشانه ها کمک کند و به کودک کمک نماید دوستان جدیدی در مدرسه و سایر محیط ها بیابد. یادگیری در مورد اسکیزوفرنی به کودک کمک می کند شرایط خود را درک کند
• خانواده درمانی: کودک و اعضای خانواده ممکن است از چنین درمانی به خوبی سود ببرند. اعضای خانواده اگر درک درستی از اسکیزوفرنی داشته باشند می توانند به بهبود شرایط کودک بسیار کمک کنند. خانواده درمانی به فرد و اعضای خانواده اش کمک می کند ارتباط بهتری داشته باشند، با مشکلات مبارزه کنند و با استرس موجود مقابله نمایند.

برنامه درمانی که در برگیرنده آموزش مهارت های زندگی است می تواند عملکرد کودک را بهبود ببخشد. آموزش مهارت ها ممکن است در برگیرنده موارد زیر باشد:
• آموزش مهارت های آکادمیک و اجتماعی: آموزش مهارت های آکادمیک و اجتماعی بخش مهمی از درمان اسکیزوفرنی محسوب می شود. کودکانی که با این بیماری دست و پنجه نرم می کنند اغلب در ایجاد ارتباط مشکل دارند. آن ها ممکن است به سختی وظایف روزمره خود همچون حمام کردن یا شانه زدن را انجام دهند.
• توانبخشی اشتغال و استخدام: این بخش از درمان به افراد کمک می کند خود را برای یافتن شغل و باقی ماندن در آن آماده کنند.

در مواقع بحرانی که نشانه ها حاد است، ممکن است بستری شدن در بیمارستان لازم و ضروری باشد. اینکار شما را مطمئن می سازد کودکتان امنیت دارد و می تواند خواب، تغذیه و بهداشت مناسب را دریافت کند. در برخی از موارد بستری شدن در بیمارستان امن ترین و بهترین روش برای کنترل نشانه هاست.

اگرچه اسکیزوفرنی نیازمند درمان حرفه ای است اما شما نیز باید فرد فعالی در فرایند درمانی کودک خود باشید. در ادامه برخی از روش های موجود را با هم مرور می کنیم:
• دستورالعمل مصرف داروها را طبق دستور پزشک دنبال کنید: اطمینان حاصل نمایید که داروها همانطور که تجویز شده به کودک داده می شود. اگر دارو متوقف شود یا به طور منظم مصرف نشود ممکن است نشانه ها دوباره بازگردد.
• قبل از مصرف سایر داروها، اول همه چیز را بررسی کنید: قبل از اینکه بخواهید سایر داروهای تجویز شده توسط پزشک دیگر را به کودک بدهید با پزشکی که اسکیزوفرنی را درمان می کند تماس بگیرید. همچنین قبل از مصرف داروهای بدون نسخه، ویتامین ها و مواد معدنی و گیاهان دارویی با پزشک مشورت کنید. این داروها ممکن است با داروهای اسکیزوفرنی تداخل داشته باشد.
• به نشانه های هشدار دهنده توجه داشته باشید: شما و کودکتان ممکن است مواردی که باعث تحریک نشانه ها می شود، باعث عود بیماری می گردد یا از انجام فعالیت های روزمره او را با ز می دارد را شناسایی کرده باشید. برنامه ای برای خود ایجاد کنید و ببینید چه کاری می توانید در این شرایط انجام دهید. با پزشک یا درمانگر کودک خود در مواردی که تغییر در نشانه ها وجود داشت تماس بگیرید.
• اولویت خود را بر روی فعالیت های فیزیکی و عادت های غذایی سالم قرار دهید: برخی از داروهای اسکیزوفرنی مرتبط با خطر افزایش وزن و کلسترول در کودک هستند. با پزشک کودک خود صحبت کنید تا برنامه غذایی و ورزشی برای او ایجاد کند.
• از مصرف الکل، داروهای خیابانی و تنباکو خودداری کنید: الکل، داروهای خیابانی و تنباکو می توانند نشانه های اسکیزوفرنی را بدتر کنند یا با داروهای ضد روان پریشی تداخل داشته باشند. در مورد این موضوع با پزشک مشورت کنید. اگر لازم بود درمان مناسبی برای بهبود شرایط موجود پیدا کنید.

دست و پنجه نرم کردن با اسکیزوفرنی دوران کودکی می تواند چالش برانگیز باشد. داروها ممکن است عوارض جانبی ناخواسته ای ایجاد کنند و شما و خانواده تان را دچار دردسر نمایند. برای اینکه بتوانید با این مشکلات مقابله کنید نکات زیر را به خاطر داشته باشید:
• در مورد شرایط موجود اطلاعاتی به دست آورید: آموزش در مورد اسکیزوفرنی می تواند شما را مجهزتر کند و به بیمار کمک نماید به برنامه درمانی اش پایبند باشد. آموزش و یادگیری می تواند به دوستان و اعضای خانواده نیز کمک کند شرایط موجود را درک کنند.
• به یک گروه حمایتی ملحق شوید: گروه های حمایتی برای افرادی که مبتلا به اسکیزوفرنی هستند می تواند به مواجهه با چالش های موجود کمک کند. شما می توانید برای خودتان و فرزندتان گروه های جداگانه ای پیدا کنید.
• از کمک افراد حرفه ای و متخصص بهره مند شوید: اگر شما به عنوان والد یا معلم احساس خستگی می کنید و نمی توانید شرایط کودک را درست درک کنید بهتر است از یک فرد متخصص و حرفه ای در زمینه بیماری های روحی-روانی کمک بگیرید.
• بر روی اهداف متمرکز شوید: درگیر شدن با اسکیزوفرنی کودکان یک فرآیند مداوم است. درمان کودک را همیشه در ذهن داشته باشید و بر روی این هدف تمرکز نمایید.
• روزنه سالمی پیدا کنید: به دنبال روش های سالمی که کل اعضای خانواده می توانند انرژی یا خستگی خود را از طریق آن به در کنند باشید. این روش ها در برگیرنده سرگرمی ها، تمرینات ورزشی یا فعالیت های تفریحی است.
• زمانی را برای خود اختصاص دهید: با اینکه مدیریت این نوع اسکیزوفرنی بر عهده کل اعضای خانواده است اما هم شما و هم فرزندتان به زمان جداگانه ای برای مقابله با مشکلات نیاز دارید. برای خود زمان تنهایی ایجاد کنید.
• برنامه ریزی برای آینده را آغاز کنید: از کمک خدمات اجتماعی بهره مند شوید. بیشتر افرادی که با این بیماری دست و پنجه نرم می کنند نیازمند پشتیبانی برای زندگی روزمره خود خواهند بود. بیشتر جوامع برنامه ای برای کمک به این افراد دارند و می توانند آن ها را در یافتن شغل، به دست آوردن مسکن مناسب، حمل و نقل و سایر فعالیت ها یاری کنند.

ممکن است در ابتدا کودک خود را پیش متخصص اطفال یا پزشک خانوادگی ببرید. در برخی از موارد بلافاصله به پزشک متخصص ارجاع داده خواهید شد. در موارد نادر که امنیت کودک و اطرافیان او مسئله مهمی است، کودک ممکن است به ارزیابی اورژانسی از شرایط و بستری شدن در بیمارستان نیاز داشته باشد.
چه انتظاری می توانید داشته باشید:
• نشانه هایی که در حال تجربه آن ها هستید را بنویسید: حتی نشانه هایی که ممکن است غیر مرتبط باشد را نیز بیان کنید.
• اطلاعات شخصی کلیدی را یادداشت نمایید. این اطلاعات در برگیرنده استرس های شدید یا تغییر در زندگی است.
• فهرستی از تمامی داروها، ویتامین ها یا مکمل هایی که مصرف می کنید بنویسید.
• عضوی از خانواده یا دوستی را به همراه خود ببرید. برخی از اوقات به خاطرسپردن همه اطلاعاتی که توسط پزشک بیان می شود دشوار است.
• سوالاتی که باید از پزشک بپرسید را یادداشت نمایید.
سوالاتی که می توانید از پزشک بپرسید به شرح زیر است:
• چه چیزی باعث ایجاد نشانه ها یا شرایط کودک من شده است؟
• سایر علل احتمالی چیست؟
• کودک من به چه تست ها و آزمایش هایی نیاز دارد؟
• شرایط کودک من موقتی است یا طولانی مدت؟
• این بیماری چه تاثیری بر روی زندگی او خواهد داشت؟
• بهترین درمان برای کودک من چیست؟
• کودک من به چه فرد متخصصی نیاز دارد؟
• چه کسی در مراقبت کودک من نقش دارد؟
• بروشور یا راهنمایی در این مورد وجود دارد؟
• چه سایت هایی را برای مطالعه کردن پیشنهاد می کنید؟
چه انتظاری می توانید از پزشک داشته باشید؟
پزشک ممکن است سوالاتی را از شما و کودکتان بپرسید. این سوالات در برگیرنده موارد زیر است:
• نشانه های کودک شما چه زمانی آغاز شده است؟
• آیا این نشانه ها دائمی بوده یا گاه به گاه رخ داده است؟
• شدت این نشانه ها چقدر است؟
• موردی وجود داشته که باعث بهبود این نشانه ها شود؟
• موردی وجود داشته که باعث بدتر شدن این نشانه ها شود؟
• نشانه ها چه تاثیری بر روی زندگی روزمره کودک داشته است؟
• آیا فردی در خانواده به اسکیزوفرنی یا سایر بیماری های روحی درگیر بوده است؟
• کودک شما ترومای فیزیکی یا احساسی را در چند وقت اخیر تجربه کرده است؟
• ایا نشانه ها مرتبط با تغییرات است ؟
• متوجه سایر نشانه های پزشکی همچون سردرد، حالت تهوع، تب در همان زمانی که نشانه ها آغاز شده بود شدید؟
• چه داروهایی (مکمل ها، ویتامین ها و گیاهان دارویی) به کودک خود داده اید؟

گردآوری و ترجمه مطالب توسط دکتر علی اجودی و همکاران ایشان در گروه Salamati24

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/childhood-schizophrenia/symptoms-causes/syc-20354483

مطالب پیشنهادی

توسط: | دیدگاه ها: 0 | ۱۱ آبان ۱۳۹۶

برچسب ها: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

دیدگاه شما

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A