آلزایمر

بیماری آلزایمر

بیماری آلزایمر یک نوع بیماری پیشرونده است که حافظه و سایر عملکردهای مهم ذهنی را از بین می برد. در ابتدا، فردی که با بیماری آلزایمر دست و پنجه نرم می کند ممکن است متوجه سردرگمی خفیف و مشکل در به خاطر سپاری شود. به تدریج، این افراد حتی افراد مهم زندگی خود را فراموش می کنند و متحمل تغییرات شدید شخصیتی می شوند. بیماری آلزایمر دلیل شایع بیماری دمانس است. دمانس گروهی از اختلالات مغزی است که باعث از دست رفتن مهارت های اجتماعی و هوشی می شود. در بیماری آلزایمر، سلول های مغزی تخریب شده و می میرند. همین امر باعث کاهش پایدار در عملکرد حافظه و ذهن می شود. داروها و استراتژی های مدیریتی اخیر بیماری آلزایمر ممکن است نشانه های موجود را به طور موقت بهبود ببخشد. این موضوع در برخی از موارد می تواند به افرادی که با آلزایمر دست و پنجه نرم می کنند کمک کند عملکرد خود را به حداکثر برسانند و برای مدت بیشتری مستقل زندگی کنند. اما از آنجایی که درمانی برای بیماری الزایمر وجود ندارد، باید به دنبال خدمات حمایتی بود و از شبکه حمایتی استفاده کرد.

در ابتدا، افزایش فراموشی یا سردرگمی خفیف ممکن است اولین نشانه این بیماری باشد. اما با گذشت زمان، بیماری باعث می شود حافظه بیشتر از قبل تحت تاثیر قرار گیرد . این موضوع در مورد حافظه مرتبط با رویدادهای اخیر بیشتر دیده می شود. سرعت پیشرفت بیماری و بروز نشانه ها از فردی به فرد دیگر متغیر است. اگر شما نیز بیماری آلزایمر دارید، ممکن است اولین فردی باشید که متوجه مشکل در به خاطر سپاری موارد مختلف یا سازماندهی افکار خود می شوید.
تغییرات مغز که با بیماری آلزایمر مرتبط است و می تواند به مشکلات مختلف منجر شود عبارت است:
حافظه:
هر فردی ممکن است گاه به گاه با زوال حافظه روبرو شود. فراموش کردن جایی که کلیدها را گذاشته اید یا فراموش کردن نام برخی از افراد طبیعی است. اما از دست دادن حافظه که با بیماری آلزایمر مرتبط است دوام پیدا می کند و با گذشت زمان بدتر می شود و می تواند بر روی عملکرد فرد در منزل و محل کار اثر بگذارد.
افرادی که با این بیماری دست و پنجه نرم می کنند ممکن است:
• حرف ها و سوالات خود را بارها و بارها تکرار کنند و متوجه نشوند که این سوالات را قبلا نیز پرسیده اند.
• مکالمات، قرار ملاقات ها یا رویدادها را فراموش کنند و بعدا نیز آن را به خاطر نیاورند.
• به طور منظم اشیای خود را در جای دیگری بگذارند
• در مکان های اشنا نیز گم شوند
• به تدریج نام اعضای خانواده و اشیایی که به صورت روزمره از آن استفاده می کنند را فراموش کنند.
• در یافتن کلمه درست برای شناسایی اشیا ، بیان افکار یا شرکت در مکالمات مشکل داشته باشند.
تفکر و استدلال:
بیماری آلزایمر باعث ایجاد مشکل در تمرکز و تفکر می شود. در این شرایط چند وظیفگی بسیار دشوار خواهد بود و ممکن است مدیریت امور مالی، تعادل چک ها و پرداخت به موقع صورتحساب ها چالش برانگیز باشد. این دشواری ها ممکن است تا جایی پیشرفت کند که باعث ناتوانی فرد در تشخیص و سروکار داشتن با اعداد شود.
قضاوت کردن و تصمیم گیری:
پاسخگویی موثر به مشکلات روزمره همچون سوختن غذا در فر یا موقعیت های ناخواسته رانندگی برای این افراد بسیار چالش برانگیز خواهد بود.
برنامه ریزی و انجام وظایف خانوادگی:
فعالیت های روزمره ای که نیازمند مراحل ترتیبی است( همچون برنامه ریزی یا پختن یک وعده غذایی و بازی کردن یک ورزش خاص) با پیشرفت بیماری به یک چالش تبدیل می شود. به تدریج افرادی که با بیماری آلزایمر دست و پنجه نرم می کنند ممکن است نحوه انجام وظایف اصلی همچون لباس پوشیدن و حمام کردن را فراموش کنند.
تغییر در شخصیت و رفتار:
تغییر در مغز که در بیماری آلزایمر رخ می دهد می تواند بر روی روش عمل کردن و احساس افراد تاثیر بگذارد. افرادی که با این بیماری دست و پنجه نرم می کنند ممکن است موارد زیر را تجربه نمایند:
افسردگی
• بی عاطفگی
• ترک اجتماع
• تغییرات و نوسانات خلق وخو
• اعتماد نکردن به افراد
• تحریک پذیری و پرخاشگری
• تغییر در عادت های خواب
• سرگردان بودن
• جلوگیری از بروز احساسات
• توهم و پندار بیهوده (مثلا فکر می کنند یک نفر وسایلشان را دزدیده است در حالیکه چنین نیست)
بیشتر مهارت های مهم تا زمانی که بیماری پیشرفت نکرده است از بین نمی رود. این مهارت ها در برگیرنده توانایی خواندن، رقصیدن و آواز خواندن، لذت بردن از موسیقی های قدیمی، تغییر در سرگرمی ها، داستان گفتن است. این موضوع بدین خاطر است که اطلاعات، مهارت ها و عادت هایی که در اوایل زندگی آموخته شده است جزو مواردی است که تا پیشرفت کامل بیماری از بین نمی رود. سرمایه گذاری بر روی این بیماری ها می تواند باعث موفقیت شود و کیفیت زندگی فرد را حتی در فاز متوسط بیماری نیز حفظ نماید.

دانشمندان بر این باورند که بیماری آلزایمر به خاطر تغییرات ژنتیکی خاصی رخ می دهد که تضمین می کند فرد این بیماری را توسعه خواهد داد. اگرچه علت بروز این بیماری هنوز به طور کامل درک نشده است اما تاثیر آن بر روی مغز اشکار است. بیماری آلزایمر سلول های مغزی را تخریب می کند و باعث نابودی آن ها می شود. مغزی که توسط بیماری آلزایمر تحت تاثیر قرار گرفته است ممکن است سلول های کمتری داشته باشد و ارتباط بین سلول های زنده کمتر شود. هر چقدر تعداد سلول های مغزی که از بین می رود بیشتر باشد، آلزایمر به مشکلات مغزی بیشتری منجر می گردد. زمانی که پزشک بافت مغزی بیمار را با میکروسکوپ بررسی می کند، می تواند ناهنجاری هایی را مشاهده کند که به عنوان نشانه اصلی آلزایمر در نظر گرفته می شود:
• پلاک ها: این دسته های پروتئینی را بتا آمیلوئید می گویند و ممکن است به چندین روش مختلف باعث از بین رفتن و نابودی سلول های مغزی شود. اگرچه علت نهایی مرگ سلول های مغزی در بیماری آلزایمر شناخته شده نیست اما مجموعه بتا آمیلوئیدها در خارج از سلول های مغزی، یکی از مشکلات اصلی به شمار می رود.
• در هم پیچیدن: سلول های مغزی به سیستم انتقال و حمایت داخلی وابسته هستند تا بتوانند مواد مغذی و سایر مواد ضروری را حمل کنند. این سیستم نیازمند ساختار و عملکرد طبیعی پروتئینی به نام Tau است. در بیماری آلزایمر، تارهای این پروتیئن به حالت غیر عادی در هم پیچیده می شود و باعث از دست رفتن و نارسایی سیستم انتقال می گردد. این نارسایی نیز موجب زوال و در نهایت مرگ سلول های مغزی می شود.

سن:
با افزایش سن، خطر ابتلا به بیماری آلزایمر نیز افزایش پیدا می کند. آلزایمر بخش طبیعی افزایش سن نیست اما زمانی که فرد به ۶۵ سالگی می رسد این خطر افزایش پیدا می کند. نرخ دمانس در هر دهه بعد از ۶۰ سالگی دوبرابر می شود.افرادی که تغییرات ژنتیکی نادر دارند ممکن است در اوایل ۳۰ سالگی نشانه های آلزایمر را تجربه نمایند.
سابقه خانوادگی و ژنتیک:
اگر یکی از اعضای درجه یک خانواده به بیماری آلزایمر مبتلا شده باشد خطر ابتلا به این بیماری در شما بیشتر خواهد بود. دانشمندان متوجه تغییرات نادر در سه ژن شده اند که می تواند تضمین کند فرد این بیماری را از اعضای درجه یک خانواده خود به ارث می برد. البته این جهش ها تنها ۵ درصد از بیماری آلزایمر را تشکیل می دهد. بیشتر مکانیسم های ژنتیکی در آلزایمر در میان اعضای خانواده غیر قابل توصیف باقی می مانند. ژن خطرناکی که محققان یافته اند apolipoprotein e4 (APoE4) است. هر چند همه افرادی که این ژن را دارند دچار بیماری آلزایمر نمی شوند.
سندرم داون:
بیشتر افرادی که سندرم داون را دارند به بیماری آلزایمر نیز مبتلا می شوند. نشانه ها و علائم بیماری آلزایمر در افرادی که سندرم داون دارند ۱۰ الی ۲۰ سال زودتر رخ می دهد.
جنسیت:
به نظر می رسد زنان بیشتر از مردان به این بیماری دچار می شوند زیرا عمر طولانی تری دارند.
اختلال شناختی خفیف:
افرادی که اختلال شناختی خفیفی دارند مشکلاتی در حافظه یا سایر نشانه های زوال شناختی را خواهند داشت که بسیار بدتر از چیزی است که برای سن آن ها انتظار می رود اما به اندازه کافی شدید نیست تا به عنوان دمانس شناخته شود. افرادی که اختلال شناختی خفیف دارند بیشتر از سایرین در معرض توسعه دمانس در سال های بعدی زندگی خود هستند. داشتن یک سبک زندگی سالم و استفاده از استراتژی های مناسب برای جبران از دست دادن حافظه در این مرحله می تواند به تاخیر انداختن دمانس یا پیشگیری از توسعه آن کمک کند.
تروما و آسیب به سر در گذشته:
افرادی که در گذشته اسیب شدیدی به سر خود را تجربه کرده اند ممکن است بیشتر از سایرین در معرض توسعه این بیماری قرار داشته باشند.
سبک زندگی و سلامت قلب:
سبک زندگی خاصی که با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط باشد وجود ندارد. با اینحال، برخی از شواهد موجود نشان می دهد فاکتورهایی که خطر ابتلا به بیماری قلبی را بیشتر می کند می تواند خطر توسعه این بیماری را نیز افزایش دهد. مثلا:
• نبود تمرینات ورزشی
• چاقی
• سیگار کشیدن یا قرار گرفتن در معرض دود سیگار
فشار خون بالا
کلسترول خون بالا
• دیابت نوع ۲ با کنتزل ضعیف
• رژیم غذایی بدون میوه و سبزیجات
این فاکتورهای خطر با دمانس عروقی (نوعی دمانس که توسط رگ های خونی اسیب دیده در مغز ایجاد می شود) نیز مرتبط است. کار کردن با تیم سلامت برای کنترل این فاکتورها می تواند از قلب و مغز شما محافظت کند.
یادگیری مادام العمر و شرکت در فعالیت های اجتماعی:
مطالعات انجام شده ارتباطی بین یادگیری مادام العمر و فعالیت های اجتماعی و کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر پیدا کرده اند. داشتن سطح پایین تحصیلات می تواند یکی از فاکتورهای خطر ابتلا به بیماری آلزایمر باشد.

از دست دادن حافظه و زبان، اختلال در قضاوت و سایر تغییرات شناختی ناشی از آلزایمر می تواند درمان برای سایر شرایط موجود و بیماری ها را دشوارتر کند. فرد مبتلا به بیماری آلزایمر ممکن است قادر به انجام موارد زیر نباشد:
• بیان تجربه درد (مثلا داشتن مشکلات دندانی)
• گزارش نشانه های مرتبط با سایر بیماری ها
• دنبال کردن برنامه درمانی
• توضیح عوارض جانبی داروها
زمانی که آلزایمر به آخرین مراحل خود می رسد، تغییرات مغزی بر روی عملکرد فیزیکی همچون بلع، تعادل و کنترل مثانه و مدفوع اثر می گذارد. این تاثیرات می تواند آسیب پذیری و قرار گرفتن در معرض مشکلات زیر را نیز افزایش دهد:
• وارد کردن غذا یا مایع به ریه ها
پنومونی و سایر عفونت ها
• افتادن
• شکستگی ها
• زخم بستر
• سوءتغذیه یا دهیدراسیون (کمبود آب در بدن)

در حال حاضر، روش تایید شده ای برای پیشگیری از آلزایمر وجود ندارد. تحقیقات در این زمینه در حال انجام است. شواهد موجود نشان می دهد شما می توانید خطر ابتلا به آلزایمر با کاهش خطر بیماری های قلبی، کمتر کنید.
بیشتر فاکتورهای یکسانی که باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی می شود می تواند خطر ابتلا به آلزایمر و دمانس عروقی را افزایش دهد.
فاکتورهای مهمی که می تواند در این شرایط دخیل باشد در برگیرنده فشار خون بالا، کلسترول بالا، افزایش وزن و دیابت است. رژیم مدیترانه ای (در این رژیم تاکید بر روی مصرف مواد تازه، روغن های سالم و غذاهایی با چربی اشباع اندک است) می تواند خطر مرگ ناشی از بیماری های قلبی عروقی و سکته را کاهش دهد. این نوع رژیم غذایی با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر نیز مرتبط است. فعال بودن (از لحاظ جسمی، ذهنی و اجتماعی) نیز می تواند زندگی را لذت بخش تر کند و خطر ابتلا به این بیماری را کاهش دهد.

تست مشخصی برای تایید این بیماری وجود ندارد. پزشک در مورد علل و نشانه های موجود قضاوت می کند. این قضاوت بر اساس اطلاعاتی است که شما فراهم می کنید و نتایجی است که از طریق تست های متعدد به دست می اید. پزشکان تقریبا همیشه می توانند وجود بیماری دمانس را تشخیص دهند و ببینند این بیماری به خاطر آلزایمر بوده است یا خیر. بیماری آلزایمر را تنها بعد از مرگ و بررسی مغز زیر میکروسکوپ می توان به دقت تشخیص داد. برای تمیز بیماری آلزایمر از سایر علل از دست دادن حافظه، پزشک معمولا بر روی انواع تست های زیر تکیه می کند:
معاینه جسمی و نورولوژیکی:
پزشک شما یک معاینه جسمی را انجام می دهد و سلامت نورولوژیکی را با بررسی موارد زیر تعیین می کند:
• رفلاکس ها
• تن و قدرت عضلات
• توانایی بلند شدن از صندلی و راه رفتن در اتاق
• حس بینایی و شنوایی
• هماهنگی
• تعادل
تست های ازمایشگاهی:
ازمایش خون می تواند به پزشک در تعیین علل احتمالی از دست دادن حافظه و سردرگمی همچون اختلالات تیروئید یا کمبود ویتامین ها کمک کند.
تست وضعیت روانی و نوروسایکولوژی:
پزشک برای ارزیابی وضعیت حافظه و سایر مهارت های تفکر می تواند وضعیت روحی- روانی را به طور مختصر بررسی کند. علاوه بر این، پزشک ممکن است ارزیابی های گسترده ای از مهارت های تفکر و حافظه را تجویز نماید. اشکال طولانی تری از تست های نوروسایکولوژی می تواند اطلاعات بیشتری در مورد عملکرد حافظه فراهم نماید.
تصویربرداری از مغز:
تصاویر مغزی در حال حاضر برای بررسی ناهنجاری های مرتبط با شرایطی همچون سکته، تروما یا تومور مورد استفاده قرار می گیرد. این شرایط نیز می توانند تغییرات شناختی در فرد ایجاد کنند. کاربردهای تصویربرداری جدید می تواند به پزشک در تعیین تغییرات خاص مغزی که توسط آلزایمر ایجاد شده است کمک کند.
فناوری های تصویربرداری از مغز در برگیرنده موارد زیر است:
• MRI: این شیوه از امواج رادیویی و میدان مغناطیسی قوی برای ایجاد تصاویر دقیق و جزئی از مغز استفاده می کند. MRI برای تعیین شرایطی که می تواند نشانه های شناختی ایجاد نماید مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، ممکن است از این شیوه برای تعیین مشکلات موجود در نواحی مختلف مغز استفاده کرد.
• سی تی اسکن: این روش تصاویری را از مغز اسجاد می کند. سی تی اسکن در حال حاضر برای بررسی تومورها، سکته و اسیب به مغز مورد استفاده قرار می گیرد.
• برش نگاری با گسیل پوزیترون(PET): در طول این اسکن، ردیاب رادیواکتیو سطح پایین از طریق رگ تزریق می شود. این ردیاب می تواند فرم خاصی از گلوکز باشد که فعالیت کلی بخش های مختلف مغز را نشان می دهد. این اسکن به پزشک نشان می دهد چه بخش هایی از مغز به درستی کار نمی کنند. فناورهای جدید PET می تواند سطح پلاک ها و در هم پیچیدگی های مغز را نشان دهد.
• مایع مغزی-نخاعی: در شرایط خاص همچون دمانسی که با سرعت در حال پیشرفت است یا دمانسی که در اوایل جوانی رخ می دهد، بررسی مایع مغزی نخاعی می تواند مفید باشد. مایع نخاعی را می توان برای تعیین نشانگرهای زیستی که بیانگر احتمال حضور بیماری آلزایمر هستند مورد استفاده قرار داد.
تست های تشخیصی در اینده:
محققان در حال کار با پزشکان هستند تا بتوانند ابزارهای تشخیصی جدیدی برای شناسایی و تعیین بیماری آلزایمر بیابند. هدف مهم دیگر این افراد، شناسایی بیماری قبل از بروز نشانه های آن است.
ابزارهای جدیدی که تحت بررسی و ازمایش هستند عبارتند از:
• رویکردهای دیگر برای تصویربرداری از مغز
• تست های حساس تر توانایی های ذهنی
• اندازه گیری پروتئین های کلیدی یا الگوی پروتئین ها در خون یا مایع نخاعی
تست ژنتیک برای ارزیابی آلزایمر معمولا توصیه نمی شود. این تست بیشتر برای افرادی مورد استفاده قرار می گیرد که سابقه بیماری آلزایمر در سنین جوانی را داشته اند. افرادی که در خانواده خود سابقه ابتلای زودهنگام به آلزایمر را دارند باید با یک متخصص در مورد مزایا و معایب این نوع تست مشورت کنند.

استفاده از دارو:
داروهای فعلی بیماری آلزایمر می تواند تا مدتی به بهبود نشانه های مرتبط با حافظه و سایر تغییرات شناختی کمک کند. دو نوع دارو برای درمان نشانه های شناختی به کار می رود:
• مهار کننده های کولین استراز: این داروها با افزایش سطح ارتباط سلول با سلول کار می کنند. بهبود حاصل از این داروها متوسط است. مهار کننده های کولین استراز می توانند نشانه های عصبی همچون پریشانی یا افسردگی را بهبود ببخشند. مهار کننده های کولین استرازی که معمولا توسط پزشک تجویز می شود شامل donepezil، galantamine و rivastigmine است. اصلی ترین عارضه جانبی این داروها در برگیرنده اسهال، حالت تهوع، از دست دادن اشتها و اختلالات خواب است. در برخی از افراد عوارض جانبی شدید همچون کاهش ضربان قلب یا انسداد قلب نیز ممکن است دیده شود.
• ممانتین: این دارو در شبکه ارتباطی دیگر سلول مغزی کار می کند و سرعت پشرفت نشانه ها را کندتر می نماید. در برخی از موارد ممکن است به همراه مهارکننده های کولین استراز مورد استفاده قرار گیرد. عوارض جانبی این دارو شامل یبوست، سرگیجه و سردرد است. گاهی اوقات داروهای دیگری مانند داروهای ضد افسردگی برای کنترل علائم رفتاری مرتبط با بیماری آلزایمر مورد استفاده قرار می گیرند. اما برخی از داروها باید با احتیاط بسیار استفاده شوند. به عنوان مثال، بعضی از داروهای شایع خواب ممکن است سردرگمی و خطر سقوط را افزایش دهند. داروهای ضد اضطراب – کلونازپام (Klonopin) و لورازپام (Ativan) – خطر افتادن، سردرگمی و سرگیجه را افزایش می دهند. قبل از مصرف هر داروی جدید، همیشه با پزشک خود مشورت کنید.
ایجاد محیطی امن و حمایتی:
انطباق شرایط زندگی با نیازهای فرد مبتلا به آلزایمر بخش مهمی از برنامه درمانی محسوب می شود. برای افرادی که با آلزایمر دست و پنجه نرم می کنند، توسعه و تقویت عادت های روتین و کاهش وظایفی که نیازمند حافظه هستند می تواند زندگیشان را راحت تر کند. شما می توانید مراحل زیر را برای بهبود شرایط زندگی خود انجام دهید.
• همیشه کلیدها، کیف پول، موبایل و سایر موارد ارزشمند را در جای یکسانی قرار دهید تا گم نشوند.
• ببینید پزشک می تواند دوز داروها را به یکبار در روز تغییر دهد یا خیر. همچنین می توانید امور مالی را به صورت خودکار تنظیم کنید تا پرداخت ها به صورت خودکار انجام شود.
• همیشه موبایل را به همراه داشته باشید تا بتوانید از آن در مواقع ضروری استفاده کنید.
• اطمینان حاصل نمایید که قرار ملاقات های شما در روز یکسانی در زمان معین انجام می شود.
• برای پیگیری روزها و برنامه زمانی خود از تقویم یا وایت برد استفاده کنید.
• اسباب و فرش های اضافی را از منزل بردارید.
• در مسیر حمام و دستشویی از نرده های ثابت استفاده کنید.
• اطمینان حاصل نمایید که کفش های شما راحت هستند و می توانند به شما کمک کنند.
• تعداد آینه ها را کمتر کنید. افراد مبتلا به آلزایمر ممکن است تصویر موجود در آینده را سردرگم کننده یا ترسناک بدانند.
• عکس ها و سایر اشیای معنادار را در اطراف منزل نگه دارید.
تمرینات ورزشی:
تمرینات ورزشی منظم بخش مهمی از برنامه سلامت افراد مبتلا به آلزایمر محسوب می شود. فعالیت هایی همچون پیاده روی روزانه می تواند خلق و خو را بهبود ببخشد و سلامت مفاصلريال عضلات و قلب را حفظ نماید. همچنین تمرینات ورزشی می تواند به ترویج و بهبود خواب کمک کند و از یبوست پیشگیری نماید. اطمینان حاصل کنید که فرد مبتلا به آلزایمر دستبند پزشکی به همراه خود دارد. افرادی که آلزایمر دارند و نمی توانند به درستی راه بروند ممکن است هنوز قادر به استفاده از دوچرخه های ثابت یا شرکت در تمرینات ورزشی با صندلی باشند.
تغذیه:
افراد مبتلا به آلزایمر ممکن است غذا خوردن را فراموش کنند، علاقه ای به تهیه وعده های غذایی نداشته باشند یا ترکیب سالمی از غذاها را مصرف نکنند.آن ها همچنین ممکن است نوشیدن مایعات کافی را فراموش کنند. این موضوع به یبوست و کمبود آب در بدن منجر می شود.
موارد زیر در این شرایط پیشنهاد می شود:
• شیک ها و اسموتی های سالم و با کالری بالا: شما می توانید میلک شیک خود را با پودر پروتئین تهیه کنید یا از مخلوط کن برای تهیه اسموتی های سالم استفاده نمایید.
• آب، آب میوه و سایر نوشیدنی های سالم: اطمینان حاصل نمایید که فرد مبتلا به آلزایمر حداقل چند لیوان پر از مایعات را در روز می نوشد. از نوشیدنی های حاوی کافئین خودداری کنید زیرا می توانند باعث بی قراری شوند و با خواب تداخل داشته باشند.
برخی از مکمل های غذایی خاص که با عنوان غذاهای دارویی برچسب می خورند برای درمان بیماری آلزایمر به کار می روند. این مکمل ها توسط اداره غذا و دارو (FDA) تایید نشده است. قبل از مصرف هر نوع مکملی با پزشک خود مشورت کنید.

نتایج مطالعات در مورد رژیم غذایی، تمرینات ورزشی یا سایر انتخاب های مرتبط با سبک زندگی برای پیشگیری یا معکوس کردن زوال شناختی ترکیبی است. اما این انتخاب هی سالم می تواند سلامت کلی بدن را بهبود ببخشد و نقش مهمی در سلامت شناختی افراد بازی کند. به همین خاطر استفاده از چنین استراتژی هایی آسیب رسان نخواهد بود. شما نیز می توانید از استراتژی های زیر برای بهبود سلامت کلی استفاده کنید:
• تمرینات ورزشی منظم به خصوص تمرینات قلبی عروقی: این نوع تمرینات تاثیر خوبی بر روی سلامت قلب خواهد داشت و می تواند از زوال شناختی پیشگیری کند. تمرینات ورزشی می تواند خلق و خوی افراد را نیز بهبود ببخشد.
• رژیم غذایی کم چرب و سرشار از میوه و سبزیجات انتخاب سالم دیگری برای قلب است و می تواند از سلامت شناختی محافظت کند.
• تعامل در اجتماع و تحریک ذهن می تواند زندگی را رضایت بخش تر کند و از عملکرد ذهنی محافظت نماید.

ترکیبات گیاهی متعدد؛ ویتامین ها و مکمل ها به عنوان داروی محافظت از شناخت و پیشگیری از بیماری آلزایمر تبلیغ می شوند. تا به امروز، شواهد قوی مبنی بر مفید بودن این موارد در کاهش پیشرفت زوال شناختی وجود ندارد. برخی از درمان هایی که اخیرا مورد مطالعه قرار گرفته اند شامل موارد زیر هستند:
• اسید چرب امگا ۳: این اسید در ماهی یافت می شود و می تواند از زوال شناختی پیشگیری کند. مطالعات انجام شده بر روی مکمل های روغن ماهی چنین مزیتی را نیافته اند.
• کورکومین: این ماده در ادویه هایی همچون زردچوبه یافت می شود و خاصیت ضد التهابی و آنتی اکسیدانی دارد. به همین خاطر می تواند بر روی فرایندهای شیمیایی موجود در مغز اثر بگذارد. با این وجود، آزمایش های بالینی مزیت این ماده برای درمان بیماری آلزایمر را تایید نکرده اند.
• گیاه جینکو: جینکو عصاره گیاهی شامل چندین ماده مختلف است. مطالعات زیادی بر روی این ماده انجام شده اما تاثیر آن بر روی پیشگیری یا به تاخیر انداختن بیماری آلزایمر تایید نشده است.
• ویتامین E: اگرچه ویتامین E برای پیشگیری از آلزایمر موثر نیست اما مصرف ۲۰۰۰ واحد بین المللی از آن در روز می تواند به تاخیر پیشرفت این بیماری در افرادی که در حال حاضر با آن دست و پنجه نرم می کنند مفید باشد. با اینحال نتایج به دست آمده از این مطالعات ترکیبی است. برای تعیین سلامت این مقدار ویتامین E به مطالعات بیشتری نیاز خواهد بود.
داروهایی که برای بهبود سلامت شناختی افراد تبلیغ می شوند می توانند با داروهایی که برای بیماری آلزایمر تجویز می شوند تداخل ایجاد نمایند. قبل از هر کاری با پزشک خود مشورت کنید.

افراد مبتلا به بیماری آلزایمر ترکیبی از احساسات (سردرگمی، نا امیدی، خشم، ترس، غم و افسردگی) را تجربه می کنند. اگر از فردی مراقبت می کنید که به بیماری آلزایمر مبتلاست، می توانید به حرف هایشان گوش دهید و آن ها را مطمئن سازید که هنوز می توانند از زندگیشان لذت ببرند. از این افراد حمایت کنید و هر کاری که از دستتان بر می آید برای محافظت و بهبود زندگیشان انجام دهید. ایجاد محیط امن و پایدار در منزل می تواند مشکلات رفتاری این افراد را کاهش دهد. موقعیت های جدید، گروه های بزرگی از افراد یا پرسیدن سوالات و درخواست وظایف پیچیده می تواند باعث اضطراب آن ها شود.

افرادی که با آلزایمر دست و پنجه نرم می کنند به مراقبت جسمی و فیزیکی نیاز دارند. احساس گناه و خشم، استرس و نا امیدی، نگرانی و غم و جدا شدن از جامعه در این افراد بسیار شایع است. مراقبت از این افراد برای پرستاران ممکن است چالش بر انگیز باشد. در این شرایط باید به سلامت و نیازهای خود توجه کنید و در عین حال مراقب فرد مبتلا به آلزایمر نیز باشید. اگر پرستار فردی هستید که با این شرایط دست و پنجه نرم می کند می توانید از موارد و نکات زیر استفاده کنید:
• هر چقدر می توانید در مورد این بیماری اطلاعات به دست آورید.
• از پزشک، مددکار اجتماعی و سایر افرادی که در مراقبت از بیمار نقش دارند کمک بخواهید.
• از دوستان و اعضای خانواده بیمار کمک بگیرید.
• برای خودتان نیز زمان استراحت قائل شوید
• زمانی را با دوستان خود بگذرانید.
• با خوردن غذاهای سالم و انجام تمرینات ورزشی از سلامت خود مراقبت کنید.
• به یک گروه حمایتی بپیوندید.
بیشتر افرادی که با آلزایمر دست و پنجه نرم می کنند و خانواده های آنان، می توانند از مشاوره و خدمات حمایتی بهره مند شوند. با مراکز محلی مرتبط با این بیماری تماس بگیرید و از آن ها در مورد گروه های حمایتی سوال بپرسید.

ممکن است بخواهید با پزشک خود در مورد از دست دادن حافظه یا تغییرات شناختی صحبت کنید یا اینکه از خانواده بخواهید قرار ملاقاتی را با پزشک ترتیب دهند. در ابتدا به احتمال زیاد از یک پزشک عمومی یا پزشک خانوادگی کمک خواهید گرفت. این فرد شما را به پزشک متخصص ارجاع می دهد. از آنجایی که ملاقات با پزشک مختصر و کوتاه است باید قبل از هر کاری خود را برای آن آماده کنید. در ادامه پیشنهاداتی را ارائه می کنیم که می تواند شما را برای این ملاقات آماده سازد.
چه کاری می توانید انجام دهید؟
• در مورد محدودیت های قبل از ملاقات آماده باشید: زمانی که با پزشک ملاقاتی را ترتیب می دهید در مورد کارهایی که نباید انجام دهید نیز سوال کنید.
• تمامی نشانه های خود را بنویسید: پزشک می خواهد تمامی جزییاتی که باعث نگرانی شما شده است را بداند. در مورد مهم ترین نمونه های فراموشی یا سایر مشکلاتی که دارید یادداشت برداری کنید. در یافتن کلید مشکل دارید؟ کلید خود را در فریزر پیدا کرده اید؟ سعی کنید اولین باری که به نشانه های موجود شک کردید را به خاطر بیاورید.
• اگر برایتان ممکن بود یکی از اعضای خانواده یا دوستی را به همراه خود داشته باشید: همراهی یک دوست یا عضوی از خانواده به پزشک کمک می کند مشکلاتی که دارید را بهتر درک کند. همچنین این فرد در به خاطر سپاری اطلاعات بیان شده توسط پزشک به شما کمک خواهد کرد.
• فهرستی از سایر شرایط پزشکی را بنویسید: پزشک باید در مورد سایر مشکلات همچون دیابت، بیماری های قلبی، سکته یا سایر موارد اطلاعاتی داشته باشد.
• فهرستی از داروهای مصرفی همچون داروهای بدون نسخه، ویتامین ها و مکمل هایی که مصرف می کنید بنویسید و دوز آن ها را یادداشت کنید.
سوالاتی که می توانید از پزشک بپرسید:
نوشتن فهرستی از سوالات موجود می تواند در وقت شما صرفه جویی کند. در این شرایط می توانید از سوالات زیر استفاده کنید:
• درجه تغییرات حافظه، برای سن من عادی است؟
• اگر چنین نیست فکر می کنید نشانه ها مربوط به بیماری آلزایمر است؟
• به چه ازمایش ها و تست هایی نیاز دارم؟
• برای مراقبت های بعدی، نیاز به برنامه خاصی هست؟
• چه برنامه ها یا درمان هایی موجود است؟ این درمان ها چقدر موثر هستند؟
• ایا دارو کمکی به من خواهد کرد؟ عوارض جانبی این داروها چیست؟
• ازمایش های بالینی برای درمان های تجربی وجود دارد؟
• بیماری من در طول زمان چقدر پیشرفت خواهد کرد؟
• نشانه های جدید بر روی مدیریت سایر مشکلات و بیماری های موجود اثر خواهد داشت؟
• بروشوری دارید که به من کمک کند؟ چه سایت هایی را پیشنهاد می کنید؟
چه انتظاری باید از پزشک داشته باشید؟
پزشک نیز ممکن است سوالاتی از شما داشته باشد. برای این سوالات خود را آماده کنید:
• چه نوع مشکلی در حافظه خود دارید؟ اولین بار کی متوجه این مشکل شدید؟
• ایا این نشانه ها به طور پایدار و ثابت بدتر شده اند یا برخی از اوقات بهتر و برخی از مواقع بدتر می شوند؟
• آیا برخی از فعالیت های خاص همچون مدیریت امور مالی یا خرید را به خاطر چالش برانگیز بودنشان متوقف کرده اید؟
• احساس اضطراب یا ناراحتی دارید؟
• اخیر گم شده اید یا وسایل خود را گم کرده اید؟
• آیا دیگران در مورد رانندگی شما نگرانی غیر معمول داشته اند؟
• متوجه تغییر در روش واکنش نشان دادن به افراد یا رویدادها شده اید؟
• سطح انرژی شما چه تغییر کرده است؟
• چه داروهایی مصرف می کنید؟ مکمل یا ویتامین مصرف می کنید؟
• الکل می نوشید؟ چقدر؟
• مشکل در راه رفتن دارید؟
• مشکل در به خاطر سپردن قرار ملاقات های پزشکی یا مصرف دارو دارید؟
• اخیرا بینایی و شنوایی خود را بررسی کرده اید؟
• فردی در خانواده هست که مشکلی در حافظه خود داشته باشد؟
• در خواب خر و پف می کنید؟ در حال خواب به رویای خود واکنش نشان می دهید؟ (مثلا فریاد می زنید؟)
• افسرده هستید؟ خلق و خوی شما چگونه است؟

گردآوری و ترجمه مطالب توسط دکتر علی اجودی و همکاران ایشان در گروه Salamati24

https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/alzheimers-disease/symptoms-causes/syc-20350447

مطالب پیشنهادی

توسط: | دیدگاه ها: 0 | ۲۴ آبان ۱۳۹۶

برچسب ها: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ،

دیدگاه شما

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A
IraqIran